Gavriel

Wygląd: Gavriel już na pierwszy rzut oka wygląda na osobnika o ironicznym poczuciu humoru. Jego ciemne oczy błyskają złośliwie przy każdym spotkaniu z innym wilkiem. Kiedy jednak używa mocy jaśnieją i przybierają określony kolor.

Jest basiorem średniego wzrostu. Jego futro jest ciemne, praktycznie czarne. W kilku miejscach na jego ciele przechodzą plamki oraz paski jaśniejszego lub ciemniejszego odcienia. Na jego grzbiecie znajduje się ciemna plama, zmieniająca kolor zależnie od używanej mocy (kolor jest wówczas ten sam co oczu, lecz znacznie bledszy i przypominający raczej mieniące się galaxy). Niewielu zauważa, że kolor zmieniają także poduszki jego łap.

Imię: Gavriel

Ksywki: -

Tytuł: Przybłęda, Tęskny innego świata (0)

Wiek: 2 lata i 10 miesięcy, ale fizycznie o pół roku mniej

Rasa: magiczny wilk

Płeć: basior

Status: wolny

Szuka opiekuna: nie

Stanowisko: uczeń

Charakter: Gavriel jest chodzącą zagadką. Nie ważne z kim rozmawia, zawsze potrafi odwrócić kota ogonem. Współrozmówca kończy z przygłupim i bardzo zdezorientowanym wyrazem twarzy, a  sam Gavriel z triumfalnym uśmieszkiem. To wszystko wynika z jego zdolności blefowania oraz zamiłowania do zabawy słowem. Umiejętnie przy tym wykorzystuje swoją wiedzę oraz udawania, że wie rzeczy których... w rzeczywistości nie wie. Aby nie wyszło to na jaw, stara się czym prędzej nadrobić zaległości (byle poza wzrokiem większego grona wilków). To też przyczynia się do tego, iż Gavriel pracuje umysłowo ciężej, niż przeciętny wilk. Dla zdobycia potrzebnej mu wiedzy jest skłonny do sporych poświęceń.
Stara sobie przypiąć łatkę najmądrzejszego wilka w watasze. Sprawia wrażenie niezwykle zarozumiałego i egoistycznego. W praktyce jednak jest osobnikiem niezwykle chaotycznym, który unika walki innej, niż jedynie słownej. Czasem sam wzbudza w innych gniew, jednak nie zawsze jest to jego zamiar. Preferuje zagubienie i poczucie ogłupienia ze strony drugiego wilka.
Uwielbia nabywać znajomości i wykorzystywać je. Gavriel z całą pewnością intryguje i nakłania do konkurowania. Jest to jego główny zamiar... lecz nikomu o tym nie powie. Jest skryty i nigdy nie dzieli się swoimi prawdziwymi odczuciami. Posługuje się kłamstwami tak samo często jak prawdą. Postawić granicę pomiędzy tym, co jest faktem, a co fikcją potrafi tylko ktoś, kto go doskonale zna... czyli nikt z Watahy Magicznego Kruka. Z tego też powodu Gavriel korzysta jak tylko może ze swojego (powstałego przypadkiem) autorytetu.

Cechy szczególne: Duże ciemne oczy (oraz grzbiet) zmieniające kolor zależnie od używanej mocy. Używając podstawowej wersji broni oczy, grzbiet oraz sama broń mają kolor intensywniej zieleni. Jeśli jednak wplata w to właściwości innych żywiołów (czego jeszcze nie poznał i pewnie jeszcze trochę mu to zajmie) mogą mieć też wiele innych odcieni - błękitne od wody, bladofioletowe od powietrza, krwistoczerwone od ognia i karmelowe od ziemi.

Żywioł przewodni: magia

Żywioły: magia

Talenty: Wszyscy w otoczeniu Gavriela w ramach uproszczenia nazywają żywioł, którym włada Gavriel magią. W rzeczywistości jest to dość interesująca hybryda żywiołów bojowych - Gavriel potrafi przywołać i użyć w przeciągu kolejnych kilku sekund dowolnie wybraną przez niego broń. Pociski znikają wraz z bronią, lecz uszkodzenia zostają. Używanie tych zdolności wymaga od Gavriela nie lada refleksu oraz wysiłku. Ponadto może przywoływać tylko broń, którą już doskonale zna i potrafi się nią posługiwać.

Słabe punkty:
- jego moc jest niezwykle trudna, przez co i również bardzo słaba w porównaniu z innymi wilkami. Jedynie przy odpowiednim treningu i latach praktyki byłby zdolny wykorzystać ją w pełni.

- jest bardzo niezdarny
- nie umie polować

Potrafi czytać: tak

Potrafi pisać: nie (0/2)

Potrafi liczyć: nie (0/3)

Umiejętności:

szybkość: 6 pkt.

wytrzymałość: 6 pkt.

siła: 5 pkt.

zwinność (giętkość): 5 pkt.

skoki: 3 pkt.

inteligencja: 45 pkt.

moc: 5,00 pkt.

Rodzina: Mama Suzanna. Kto jest ojcem wie tylko Gavriel i część z jego wyżej postawionych znajomych. Nie są jednak skłonni do dzielenia się tą informacją.

Głos Gavriela

Majątek:

• Punkty: 0
• SG: 0
• ZK: 0
• Belloss: 0
• Magiczne przedmioty: brak
• Rzadkie przedmioty: brak
• Wyjątkowe rośliny: brak
• Rzeczy znalezione w op.: brak

Punkty pożywienia: 50

Zdrowie: 100%

Historia przed dołączeniem: Gavriel raczej nieszczególnie chętnie dzieli się swoją historią. Płynnie zmienia temat i skupia się na najbardziej interesujących elementach, które może i brzmią abstrakcyjnie, lecz ostatecznie okazują się prawdziwe.
Pewne jest, że Gavriel uczył się od najlepszych. Zna wiele sztuczek oraz posiada imponującą wiedzę na temat teorii walki. Utrzymuje, że uczył się od tych samych osób, co rodzina królewska, albo - jak czasem mawia - "nawet jeszcze lepszych". Wspominał również, że gdyby został w Białym Królestwie byłby... wiedźminem.
Pewne jest, że wiele czasu spędzał w karczmie Elvina, obserwując przebywające tam wilki i starając się zapamiętać jak najwięcej szczegółów na ich temat. Wiadomo też, że mieszkał w zupełnie innym miejscu. Nie ma za to pewności, gdzie dokładnie.
Gavriel mawia, że ma znajomości w Białym Królestwie. Rzadko kiedy jednak precyzuje, jakie dokładnie i skąd, przez co może brzmieć to jako zwykłe przechwałki. Przy pierwszej lepszej wizycie w Białym Królestwie okazuje się jednak, że praktycznie każdy, do kogo zagaduje Gavriel, doskonale go zna, włączając w to samą władzę Białego Królestwa. Sprawia wrażenie... miejskiego celebryty.

Historia po dołączeniu: Nie miał okazji przeżyć żadnych przygód... jeszcze.

Właściciel: Avrille

Po przemianie: Jako człowiek Gavriel jest przeciętnego wzrostu chłopakiem. Ma krótkie, bardzo grube włosy koloru głębokiej czerni. Zwijają się w dość chaotyczne loki i fale. Trudno je ujarzmić. Powtarza, że prawdopodobnie zapuści je w najbliższych latach. Jego twarz jest owalna, o mocno zarysowanej brodzie. Ma pełne usta i prosty nos. Jego duże, ciemne oczy przyciągają wzrok. Są też często podkrążone. Kolejną cechą szczególną jest jego naturalnie ciemniejsza karnacja.
Ubiera się wygodnie, ale jednocześnie schludnie. Preferuje stonowane kolory.

Wilat

Wygląd: Wilat jest niewielkim (70 cm w kłębie) basiorem. Jego szare, pręgowane futro kontrastuje z białym podbrzuszem. Jest ono gęste i zwykle nieco rozczochrane. Na jego łapach widoczne są ciemniejsze runy, które co kilka tygodni święcą się na zielono. Ogon stanowi pośrednik między długim i cienkim kocim ogonem a krótszym, bardziej puszystym ogonem wilczym.

Lineart od ThisAccountIsDead462 na DeviantArt, kolory są właścicielki Wilata.

Imię: Wilat

Ksywki: Wil

Tytuł: Przybłęda, Sojusznik Ziemi (0)

Wiek: 5 lat

Rasa: hybryda

Płeć: basior

Status: wolny

Stanowisko: wojownik

Charakter: Wilat jest zrównoważonym wilkiem. Stara się zawsze zachować zimną krew, choć nie zawsze mu się to udaje. Nie ukrywa emocji jak robią to niektóre wilki. Jest szczery do bólu i rzadko broni swoich racji, nawet gdy mógłby na tym skorzystać. W przypadku obcych nieco chłodny, ale im więcej czasu się z nim spędza, tym bardziej się otwiera. Za najlepszym przyjacielem skoczyłby nawet do bardzo, bardzo mokrej wody. Uwielbia szczeniaki. Może to dlatego, że sam zachowuje się jak szczeniak? Co kilka tygodni miewa zawroty głowy i jest nie w sosie. Jest to spowodowane świeceniem dziwnych run na jego łapach. Lepiej się wtedy do niego nie odzywać, chyba że chce się zaryzykować bolesne zadrapanie po nosie.

Cechy szczególne: Co kilka nocy na runy na jego łapach zaczynają się świecić na zielono. Nie wie, dlaczego tak się dzieje. Potrafi chować pazury. Rozumie język kotowatych i nie boi się ich.

Żywioł przewodni: natura

Żywioły: natura

Talenty: Nieźle jak na wilka chodzi po drzewach. I w przeciwieństwie do wilka, robi to bez wyraźnej potrzeby. Kto mu zabroni? Jego magiczne moce nie są na razie jakieś powalające, ale może sterować wzrostem niewielkich roślin, na przykład krzewów i kwiatów.

Słabe punkty: Robi coś, zanim o tym pomyśli. Ciągle się gdzieś spieszy, co niemal nigdy nie wychodzi mu na dobre. Nie lubi wody (chociaż to marne określenie. To tak, jakby powiedzieć, że podczas 40-stopniowego upału jest trochę ciepło)

Potrafi czytać: nie (0/2)

Potrafi pisać: nie (0/2)

Potrafi liczyć: nie (0/3)

Umiejętności:

szybkość: 20 pkt

wytrzymałość: 5 pkt

siła: 10 pkt.

zwinność (giętkość): 30

skoki: 10 pkt.

inteligencja: 5 pkt.

moc: 10,00 pkt.

Rodzina: Najbliższym mu zwierzęciem był Kitkat z bandy dzikich kotów. Wil nie wie, co się z nim stało, ale najprawdopodobniej został adoptowany przez ludzi. Imienie matki nawet nie poznał.

Głos Wilata

Majątek:

• Punkty: 0
• SG: 0
• ZK: 0
• Belloss: 0
• Magiczne przedmioty: brak
• Rzadkie przedmioty: brak
• Wyjątkowe rośliny: brak
• Rzeczy znalezione w op.: Wyschnięty, stary liść z pyska jego wilczej matki. Mimo upływu tylu lat wciąż się nie rozpadł, a Wilat zawsze ma go przy sobie.

Punkty pożywienia: 50

Zdrowie: 100%

Historia przed dołączeniem: Wilat urodził się na wysypisku w zapomnianym lesie. Urodziła go samotna wadera wygnana z watahy. Kilka godzin po porodzie zmarła, a bezbronny Wilat wziął jedyne, co mu po niej pozostało — wyschnięty liść z jej pyska — i wyruszył na poszukiwanie domu. Zaopiekowała się nim i wykarmiła go banda zdziczałych kotów, które widząc jego podobieństwo do kota, zaakceptowała go na kilka tygodni. Po tym porzuciła go, ale Wil wiedział już, jak przetrwać. Kolejne trzy lata spędził na unikaniu dzikich psów, hyclów zapuszczających się w głąb lasu, polowaniu i zacieśnianiu więzi z naturą. Kilka dni przed odnalezieniem Watahy Magicznego Kruka miał wizję. Wtedy zrozumiał, że nie jest zwykłym kotem czy wilkiem, a hybrydą. Od tamtego czasu co kilka tygodni w nocy runy na jego łapach zaczynają się świecić na zielono.

Historia po dołączeniu: Jeszcze nie miał okazji przeżyć żadnych przygód.

Właściciel: rexxka.rex.girl@gmail.com

Yvar

Wygląd: Yvar jest jak na swój wiek dość wysokim szczeniakiem. W pierwszych miesiącach życia jest grubiutki. Z wiekiem nabiera muskulatury, przez co wygląda na starszego niż jest w rzeczywistości. Zwykle obojętny wyraz pyska również sprawia wrażenie, jakby gnieździła się w nim o wiele starsza dusza.

Większość jego ciała jest pokryta stosunkowo krótką sierścią o barwie skorupy orzecha włoskiego. Na prawej przedniej oraz tylnej lewej widnieją krótkie skarpetki zakrywające całe stópki o cynamonowym kolorze. Na lewej przedniej skarpetka sięga już łokcia. W ten sam kolor przechodzi również nieco bardziej puszysty od reszty ciała ogon oraz odziedziczone po ojcu łatki pod oczami w kształcie trójkątów. Uszy samczyka są w większości cynamonowe, lecz same końcówki przybierają czarną barwę. Z czoła z wiekiem zaczyna wyrastać coraz dłuższa grzywa, która powoli ciemnieje do - jakżeby inaczej - bardziej brązowawej barwy. Środki uszu, brwi oraz długi pas zaczynający się na szyi, przechodzą przez pierś i brzuch są o kilka tonów jaśniejsze. Yvar podobnie jak jego matka ma bladoniebieskie oczy przypominające swoim kolorem lód. Jednak w odróżnieniu od niej, te jego są o wiele chłodniejsze i spokojniejsze. Basiorek niemal zawsze porusza się nieco sztywno, jakby czuł się niezręcznie, co nie odbiega zbytnio od prawdy.

Imię: Yvar

Ksywki: Yv

Tytuł: Przybłęda (0)

Wiek: 2,5 roku

Rasa: magiczny wilk

Płeć: basior

Status: Yvar raczej unika przedstawicielek płci przeciwnej, więc zdecydowany brak.

Szuka opiekuna: nie

Charakter: Z reguły dość spokojny i milczący szczeniak. Rzadko udziela się w jakichkolwiek sporach, lecz kiedy już się tak wydarzy, chętnie robi użytek ze swoich zębów i pazurów. Stara się jednak nie zrobić nikomu zbytniej krzywdy. Ogółem samiec lubi bawić się w zapasy. Interesuje się obroną, sztukami walki oraz wilczą historią. To jego małe pasje. Gdy opowiada o dziejach przodków bądź ćwiczy walkę jego oczy zaczynają błyszczeć, a obojętny wyraz pyska zajmuje podekscytowany uśmiech. 

Yvar określa siebie jako realistę, choć wszyscy wokół z łatwością przypasowują go raczej do pesymistycznych poglądów. Nie jest zbyt pewny siebie, aczkolwiek nie pozwala się zanadto zdominować. Tak naprawdę jedyną osobą, która z a w s z e jest w stanie go do czegoś przekonać jest jego siostra bliźniaczka, Yngvi. W związku z tym, że jest nieznacznie starszy, wilk czuje się zobowiązany ją chronić. No i ma do niej pewną słabość. Basiorek boi się innych przedstawicielek przeciwnej płci. Sprawiają one, że czuje się niezręcznie i nie ma pojęcia co ze sobą zrobić. Zaczyna się jąkać i jak najszybciej ucieka w bardziej męskie towarzystwo. Nie jest specjalnie kreatywny. 

Cechy szczególne: Zdaje się zawsze nieco spięty. Posiada bardzo jasne oczy, przypominające kolorem lód oraz znajdujące się pod nimi cynamonowe plamki w kształcie trójkątów. Dobrze sobie radzi w zabawie w zapasy.

Żywioł przewodni: nieznany

Żywioły: nieznany

Talenty: Szybko uczy się przedmiotów związanych z obroną oraz atakiem. Z łatwością przyswaja historię. Po mutacji okazało się, że ma ładny i czysty głos.

Słabe punkty: Ma problemy z przedmiotami, które wymagają kreatywnego podejścia. Boi się waderek spoza rodziny i pająków. Mdli go, gdy znajduje się na pewnej wysokości. Nie przepada za wspinaczką; woli raczej stałą i płaską ziemię.

Potrafi czytać: nie (0/2)

Potrafi pisać: nie (0/2)

Potrafi liczyć: nie (0/3) 

Umiejętności:
Szybkość: 96 pkt.
Wytrzymałość: 138 pkt.
Siła: 156 pkt.
Zwinność (giętkość): 62 pkt.
Skoki: 83 pkt.
Inteligencja: 125 pkt.
Moc: 119,25 pkt.

Rodzina: Mama Torance, tata Asgrim, siostra bliźniaczka Yngvi.

Głos Yvara jako szczeniak i od wieku około 1 roku i 11 miesięcy

Majątek:

• SG: 0
• ZK: 0
• Belloss: 0
• Magiczne przedmioty: Medalion Ognistych Smoków
• Rzadkie przedmioty: Kamień Siwobrodego
• Wyjątkowe rośliny: 5 róż sprawiedliwości, 19 nocnych lilii, smocza róża
• Rzeczy znalezione w op.: brak

Punkty pożywienia: 50

Zdrowie: 100%

Historia po dołączeniu: Na razie brak.

Właściciel: Tina017/ulicznyksiadztomek@gmail.com

Morgan

Wygląd: Średniego wzrostu szczeniak o niezwykle puszystym futerku, które w dotyku przypomina puch. Morgan odziedziczył po matce jasne futro, które swoją barwą przywodzi na myśl piasek na plaży. Puszysty ogon jest nieco bardziej wygięty ku górze niż u większości wilków. Cała pierś, brzuch oraz środki uszu są o kilka tonów jaśniejsze względem reszty sierści. Dodatkowo na piersi wilka widnieje wąski, niemal niezauważalny pas białej sierści. Prawe ucho basiorka jest w całości pokryte jasnobrązową plamkę. Lewe natomiast ma kilka znacznie mniejszych. Na prawej przedniej łapie jest krótka, brązowa skarpetka. W tym samym kolorze jest o wiele dłuższa na lewej tylnej. Oczy samca są – podobnie jak jego ojca – brązowe.

autor bazy: sixbane

Imię: Morgan

Ksywki: -

Tytuł: Przybłęda (0)

Wiek: 2,5 roku

Rasa: magiczny wilk

Płeć: basior

Status: tymczasowo brak

Szuka opiekuna: nie

Stanowisko: uczeń

Charakter: Morgan jest do przesady ostrożnym i strachliwym szczeniakiem. Często rezygnuje z zabawy z obawy, że może się coś stać. Przestrzega też przed tym pozostałe szczeniaki. W razie jakichś sporów stara się być mediatorem, jednak ze względu na to jak łatwo daje się czasem omotać, nie wychodzi mu to najlepiej. Dopiero z wiekiem uczy się większej asertywności. Trudno wyprowadzić go z równowagi. Nie zawsze rozumie, gdy ktoś go obraża. Morgan jest dość naiwny - jak na szczeniaka przystało. Opiekuńczy względem innych i wrażliwy. Lubi się uczyć. Czasem odrobinę przemądrzały.

Cechy szczególne: Plamki na lewym uchu. Ma problemy z wypowiadaniem „r” – zamiast niej mówi „l”.

Żywioł przewodni: nie zna

Żywioły: nie zna

Talenty: Szybko się uczy.

Słabe punkty: Jest do przesady ostrożny i strachliwy. W młodym wieku bardzo często przyjmował postawę uległą i dawał się zmanipulować.

Potrafi czytać: nie (0/2)

Potrafi pisać: nie (0/2)

Potrafi liczyć: nie (0/3)

Umiejętności: 

szybkość: 0 pkt

wytrzymałość: 0 pkt

siła: 0 pkt

zwinność (giętkość): 5 pkt

skoki: 0 pkt

inteligencja: 45 pkt

moc: 3,00 pkt

Rodzina: Matka Edel, ojciec Crane.

Głos Morgana

Majątek:

• Punkty: 0
• SG: 0
• ZK: 0
• Belloss: 0
• Magiczne przedmioty: Eliksir Szczęścia, Eliksir Płodności
• Rzadkie przedmioty: Medalion Upływającego Czasu (nosi)
• Wyjątkowe rośliny: brak
• Rzeczy znalezione w op.: brak

Punkty pożywienia: 50

Zdrowie: 100%

Historia po dołączeniu: Nie przeżył żadnych przygód. Jeszcze.

Właściciel: Tina017/ulicznyksiadztomek@gmail.com

Erastus Treunis

Wygląd: 

Base by goth, edit by nerfusia

Imię: Erastus Treunis

Ksywki: Era

Tytuł: Przybłęda (0)

Wiek: 2 lata i 8 miesięcy (wygląda i zachowuje się na wilczy rok i 4 miesiące, ludzkie 11 lat)

Rasa: Likantrop

Płeć: Basior

Status: Wolny

Szuka opiekuna: Nie

Stanowisko: Uczeń

Charakter: Erastus jest podobnie zamknięty w sobie, co Exan. Trzyma się raczej na uboczu i pogrąża we własnych myślach. Nie ma natury buntownika, a wręcz bywa niekiedy do przesady uległy decyzjom innych. Typ introwertyka, który jak już zawiera jakieś znajomości, to stara się dopasować do istniejącej już grupy. Nie robi tego jednak na siłę, a jedynie tworzy swego rodzaju  dodatkową osobowość i udaje innego wilka niż jest w rzeczywistości. Zostając w pojedynkę zazwyczaj zrzuca z ulgą wykreowaną przez siebie maskę i jest po prostu sobą.
Szybko męczy się cudzą obecnością, ale zwykle nie mówi tego nikomu wprost, aby go nie urazić.

Cechy szczególne: Ma ciemnoniebieskie oczy po tacie. Na szczególną uwagę zasługuje również długi i bardzo puszysty ogon.

Żywioł przewodni: Nie zna

Żywioły: Nie zna

Talenty: Szybko się uczy.

Słabe punkty: Bardzo nie lubi być brudny i... nie przepada za mięsem. Ponadto bywa bardzo niezdarny.

Potrafi czytać: Nie (0/2)

Potrafi pisać: Nie (0/2)

Potrafi liczyć: Nie (0/3)

Umiejętności:

Szybkość: 133 pkt.

Wytrzymałość: 133 pkt.

Siła: 126 pkt.

Zwinność: 137 pkt.

Skoki: 136 pkt.

Inteligencja: 133 pkt.

Moc: 88,50 pkt.

Rodzina: Ma pełną rodzinę: mamę Yuki, tatę Joela oraz braci - Exana, Theodore'a, Mortimera, Gwidona i Trevenica.

Głos Erastusa (Jako dorosły)

Majątek:

• Punkty: 0
• SG: 50
• ZK: 0
• Belloss: 0
• Magiczne przedmioty: Brak
• Rzadkie przedmioty: Brak
• Wyjątkowe rośliny: Brak
• Rzeczy znalezione w op.: Brak

Punkty pożywienia: 50

Zdrowie: 100%

Historia po dołączeniu: Póki co brak.

Właściciel: Avrille/marudliwa@gmail.com

Gwidon Treunis

Wygląd: 

Base by rekurii

Imię: Gwidon Treunis

Ksywki: -

Tytuł: Przybłęda (0)

Wiek: 2 lata i 8 miesięcy (wygląda i zachowuje się na wilczy rok i 4 miesiące, ludzkie 11 lat)

Rasa: Likantrop

Płeć: Basior

Status: Wolny i zawsze chętny

Szuka opiekuna: Nie

Stanowisko: Uczeń

Charakter: Gwidon jest chyba najbardziej towarzyskim szczeniakiem z rodzeństwa. Nie boi się poznawać nowych wilków, lubi z nimi rozmawiać i żartować. Często się śmieje, nawet kiedy wszyscy inni się smucą.
Ma w sobie bardzo dużo uroku osobistego już od najmłodszych lat. Umie zagadać każdego tak bardzo, że zapomni pierwotnego tematu rozmowy czy w ogóle powodu zajścia. Może i stanowi jakiś mały zalążek bycia manipulatorem, ale Gwidon wcale tego tak nie postrzega. Świetnie się bawi ogłupiając poprzez konsternowanie starszych od siebie wilków.

Cechy szczególne: Jego oczy mają kolor identyczny jak Mortimera - są jasnozielone. Ponadto jego kolor futra sprawia, że niezaprzeczalnie ściąga na siebie dużą uwagę.

Żywioł przewodni: Nie zna

Żywioły: Nie zna

Talenty: Nie zna.

Słabe punkty: Bardzo nie lubi być sam. Musi mieć stale towarzystwo, bo inaczej wpada w panikę. Ponadto boi się nietoperzy.

Potrafi czytać: Nie (0/2)

Potrafi pisać: Nie (0/2)

Potrafi liczyć: Nie (0/3)

Umiejętności:

Szybkość: 133 pkt.

Wytrzymałość: 133 pkt.

Siła: 126 pkt.

Zwinność: 137 pkt.

Skoki: 136 pkt.

Inteligencja: 133 pkt.

Moc: 88,50 pkt.

Rodzina: Ma pełną rodzinę: mamę Yuki, tatę Joela oraz braci - Exana, Theodore'a, Mortimera, Erastusa i Trevenica.

Głos Gwidona

Majątek:

• Punkty: 0
• SG: 50
• ZK: 0
• Belloss: 0
• Magiczne przedmioty: Brak
• Rzadkie przedmioty: Brak
• Wyjątkowe rośliny: Brak
• Rzeczy znalezione w op.: Brak

Punkty pożywienia: 50

Zdrowie: 100%

Historia po dołączeniu: Póki co brak.

Właściciel: Avrille/marudliwa@gmail.com

Trevenic Treunis

Wygląd: 

Base by angelpotions

Imię: Trevenic Treunis

Ksywki: Rodzina mówi na niego Vic

Tytuł: Przybłęda (0)

Wiek: 2 lata i 8 miesięcy (wygląda i zachowuje się na wilczy rok i 4 miesiące, ludzkie 11 lat)

Rasa: Likantrop

Płeć: Basior

Status: Za młody na miłość

Szuka opiekuna: Nie

Stanowisko: Uczeń

Charakter: Zapowiada się że Vic zostanie jedną z największych gaduł w watasze. Pierwszy zaczyna piszczeć, podżegając do tego dwójkę swoich braci. Klei się do wszystkiego co ciepłe, pragnie zdobyć najlepszy sutek na własność. Nadzwyczaj ruchliwy pełzak.

Cechy szczególne: Jak na nowo narodzonego szczeniaka wyróżnia się dość głośnym, a zarazem irytującym piskiem.

Żywioł przewodni: Śnieg

Żywioły: Nie zna

Talenty: Głośno piszczy.

Słabe punkty: Oczywiste jest że taki mały grzdyl jak Vic ma od groma słabych punktów. Nie ma nawet miesiąca. Nie widzi, nie słyszy. Nie potrafi nawet ustać na nogach!

Potrafi czytać: Nie (0/2)

Potrafi pisać: Nie (0/2)

Potrafi liczyć: Nie (0/3)

Umiejętności:

Szybkość: 133 pkt.

Wytrzymałość: 133 pkt.

Siła: 126 pkt.

Zwinność: 137 pkt.

Skoki: 136 pkt.

Inteligencja: 133 pkt.

Moc: 88,50 pkt.

Rodzina: Ma pełną rodzinę: mamę Yuki, tatę Joela oraz braci - Exana, Theodore'a, Mortimera, Gwidona i Erastusa.

Głos Trevenica

Majątek:

• Punkty: 0
• SG: 50
• ZK: 0
• Belloss: 0
• Magiczne przedmioty: Brak
• Rzadkie przedmioty: Brak
• Wyjątkowe rośliny: Brak
• Rzeczy znalezione w op.: Brak

Punkty pożywienia: 50

Zdrowie: 100%

Historia po dołączeniu: Jeszcze nie miał okazji przeżyć żadnych przygód.

Właściciel: Lacrime/kociaki660@wp.pl

Exan Treunis

Wygląd: 

Imię: Exan Treunis

Ksywki: -

Tytuł: Przybłęda (0)

Wiek: 4 lata (wygląda i zachowuje się na wilcze 3 lata; ludzkie 18 lat)

Rasa: likantrop

Płeć: basior

Status: Stanowczo zbyt mały na związki miłosne.

Szuka opiekuna: ---

Stanowisko: Uczeń

Charakter: Exan to szczeniak, który słynie z tajemniczego i wyjątkowo dziwnego charakteru. Z jednej strony cichy, odstający od reszty rodzeństwa zamkniętym w sobie basiorkiem, który woli przebywać w swoim świecie, a z drugiej strony młody buntownik i niezależny rozbrykaniec. Nie interesuje się zabawą z rodzeństwem, ani to co się z nimi dzieje - jakby zakładał, że jest odsunięty na boczny tor. Uważa się za idealistę, który może być zdolny do wielkich czynów, jakie zakleszczą się w pamięci innych. Ponadto wychowanie bez matki odbiło się na nim niewyobrażalnie - często mu się zdaje, że nie jest nikomu potrzebny. Bywają też takie dni, które przyniosą szczeniakowi uśmiech na pyszczku i niespodziewaną chęć zabawy z innymi.
Exan ze względu na swoją smukłą budowę jest zwinny, dlatego lubi biegać, a szczególną radość sprawia mu wspinanie się po drzewach (a tam często na gałęzi jakiegoś drzewa często poświęca czas na czytaniu). Exan pomimo, iż jeszcze młody, lubi wykorzystywać możliwości swojego mózgu - bardziej woli konflikty rozwiązywać słowami, niż mięśniami, woli zabłysnąć sprytem w okolicznościach bardziej niebezpiecznych, niż narażać życie bezcelową walką. "Zejdź z drogi głupcom, abyś i ty nie zniżył się do ich poziomu" - jak mawiał jego ojciec. Kiedy trzeba walczyć, to trzeba.
Nie uważa siebie za jakiś ideał, nie ukrywa, że są lepsi od niego, więc nauczył się żyć w neutralnych stosunkach do innych. Jest bezstronny, więc nie spodziewaj się, że przyzna komuś rację w sytuacjach konfliktowych, ani że stanie po czyjejś stronie. Zgrywa zamkniętego przed wszystkimi, tajemniczego... ale tak na prawdę i on potrzebuje towarzystwa. Nie ważne czy wadery lub basiora. Mimo, iż ma buntownicze przystosowania, umie uszanować wolę ojca i innych starszych, nawet jeśli mu się to nie spodoba, ale decyzja będzie słuszna.
Szczeniak to nietypowy charakternik, czyhający w ciemności - Tak! Lubi przebywać w pochłoniętej mrokiem pomieszczeniach, gdyż tylko wtedy czuje się w pełni bezpieczny.

Cechy szczególne: Czy Exan wie, czym się może wyróżniać od innych, poza swoim przylegającym futrem i jego pięknymi niebieskimi oczami? Życie i czas przyniesie mu wiele cech, dzięki którymi będzie rozpoznawalny w watasze.

Żywioł przewodni: Ogień

Żywioły: Nieznany

Talenty: Ma duszę pisarską - wszystko, co widzi, obserwuje jakieś niesamowite zdarzenie, zapamiętuje to i stara się przelać swoje wrażenia na papier - prowadzi więc swój własny dziennik (a przynajmniej zacznie, gdy nauczy się pisać). Exan to zdolny szczeniak jeśli chodzi o sprawność fizyczną - jest szybki i zwinny.

Słabe punkty: Exan to osobnik, który szczególnie boi się widoku broni - budzi się w nim wyobrażenie tego obrazu jako okrutny sposób na zniszczenie drugiego wilka. Boi się owadów latających (a najbardziej szerszeni). Jego cielesnym słabym punktem (bądź jak woli piętą Achillesa) jest nos.

Potrafi czytać: Nie (0/2)

Potrafi pisać: Nie (0/2)

Potrafi liczyć: Nie (0/3)

Umiejętności:

Szybkość: 123 pkt.

Wytrzymałość: 122 pkt.

Siła: 116 pkt.

Zwinność: 127 pkt.

Skoki: 126 pkt.

Inteligencja: 123 pkt.

Moc: 83,75 pkt.

Rodzina: Ojciec - Joel, Matka - Yuki, rodzeństwo- Theodor, Mortimer

Głos Exana

Majątek:

• Punkty: 0
• SG: 50
• ZK: 0
• Belloss: 0
• Magiczne przedmioty: Brak
• Rzadkie przedmioty: Brak
• Wyjątkowe rośliny: Brak
• Rzeczy znalezione w op.: Brak

Punkty pożywienia: 50

Zdrowie: 100%

Historia po dołączeniu: Od urodzenia wraz ze swoim rodzeństwem i ojcem żyje w watasze.

Właściciel: karube1@wp.pl (autor: marcinekj995)

Theodore Treunis

Wygląd: Szczenię to nie wygląda jakoś nadzwyczajnie. Jest jak na swój wiek drobne i lekko wychudzone, rekompensuje to natomiast grube futerko. Przez jego sierść przeplata się wiele odcieni brązu i beżu. Pysk, czubek głowy oraz futro od grzbietu, aż po koniec długiego ogona przybierają kolor orzecha laskowego. Wokół oczu ma ciemniejsze plamki tego koloru. W większości miejscach widnieje jednak jaśniejszy brąz, zbliżony do barwy orzecha włoskiego. Beż wpadający w ciemny, złocisty odcień cechuje jego poliki, spód brzucha i ogona oraz dolną część klatki piersiowej. Tego koloru są też pasy ciągnące się po zewnętrznych częściach kończyn. Jasne, kremowe futro występuje w górnej części klatki piersiowej, szyi, końcówce sierści na polikach, czubku uszu, barkach oraz tylnych łapach. Miejscami można znaleźć kępki ciemniejszego futra. Opuszki palców są bardzo ciemne, tak samo jego nos. Środki jego uszu są różowawe. Ma bialutkie, drobne ząbki. Praktycznie na całym ciele posiada plamki, cętki czy kropki w różnych odcieniach, przez co jego wygląd można porównać do wyglądu przepiórki. Posiada on intensywnie żółte ślepia, popadające niekiedy w pomarańcz.

Imię: Theodore Treunis

Ksywki: Theo, Theoś, Przepiórka

Tytuł: Przybłęda (0)

Wiek: 4 lata (wygląda i zachowuje się na wilcze 3 lata; ludzkie 18 lat)

Rasa: Likantrop

Płeć: Basior

Status: Wolny

Szuka opiekuna: Nie

Stanowisko: Uczeń

Charakter: Posiada dość dziwny i niezrozumiały charakter. Przy rodzicach będzie zachowywał się inaczej, niż przy braciach, czy szczególnie przy obcych. Lubi się popisywać i być w centrum uwagi. Wręcz tego potrzebuje. Jest strasznym przytulakiem i przywiązuje się do kogoś bardzo szybko. Nie ma problemu z nawiązywaniem znajomości. Nie byłby w stanie zrobić niczego przeciwko swoim rodzicom, których się słucha i wobec którym jest posłuszny. Jest bardzo łatwowierny i można nim manipulować. Nie znaczy to, że nie jest w stanie przekonać innych do swoich poglądów i planów. Omija zręcznie prawdę i nie musi mówić wszystkiego, bo i tak inni są przekonani, że usłyszeli od niego wystarczająco dużo. Przy braciach stara się grać twardziela i kozaka. Uparcie ich naśladuje i stara się postępować tak, jak oni. Szczególny przykład bierze z Mortiego. Theo jest odważny do momentu, gdy nie nadejdzie zmrok.

Cechy szczególne: Jego wygląd, przypomina on przepiórkę. Żółte, hipnotyzujące oczy przyciągające wzrok. Trzeba uważać, aby nie patrzeć się w nie zbyt długo, ponieważ może się to źle skończyć. Szybko nawiązuje różne relacje.

Żywioł przewodni: Iluzja

Żywioły: Iluzja

Talenty: Szczeniak ma talent do wpadania w kłopoty, poza tym nie odkrył jeszcze nadzwyczajnych żadnych zdolności. Potrafi również zręcznie zatajać prawdę.

Słabe punkty: Boi się ciemności i samotności. Nie lubi przebywać w samotni i potrzebuje towarzystwa kogoś bliskiego. Nie przetrwa sam, a jego największym koszmarem jest porzucenie go nocą w lesie. Jest bardzo płochliwy. Łatwo nim manipulować i go oszukać, choć działa to jednak w dwie strony. Na razie nie jest zbyt rozgarnięty, co można łatwo wykorzystać.

Potrafi czytać: Nie (0/2)

Potrafi pisać: Nie (0/2)

Potrafi liczyć: Nie (0/3)

Umiejętności:

Szybkość: 123 pkt.

Wytrzymałość: 122 pkt.

Siła: 116 pkt.

Zwinność: 127 pkt.

Skoki: 126 pkt.

Inteligencja: 123 pkt.

Moc: 83,75 pkt.

Rodzina: Jego mama to Yuki, a tata to Joel. Ma także dwóch braci - Exana oraz Mortimera, w którego wpatrzony jest jak w obrazek i traktuje go jako autorytet.

Głos Theodore'a

Majątek:

• Punkty: 0
• SG: 50
• ZK: 0
• Belloss: 0
• Magiczne przedmioty: Brak
• Rzadkie przedmioty: Brak
• Wyjątkowe rośliny: Brak
• Rzeczy znalezione w op.: Brak

Punkty pożywienia: 50

Zdrowie: 100%

Historia po dołączeniu: Maluch nie miał okazji przeżyć jeszcze żadnych przygód.

Właściciel: brak (autor: fajunex@gmail.com)

Mortimer Treunis

Wygląd: 

Imię: Mortimer Treunis

Ksywki: Morti

Tytuł: Nieznajomy (1)

Wiek: 4 lata (wygląda i zachowuje się na wilcze 3 lata; ludzkie 18 lat)

Rasa: Likantrop

Płeć: Basior

Status: Wolny, ale jeśli znajdzie się jakaś zainteresowana nim waderka... Czemu by nie?

Szuka opiekuna: Nie

Stanowisko: Uczeń

Charakter: Mortimer to bardzo przyjazny i na ogół wesoły basior. Lubi żartować i spędzać czas z innymi. Jego małym dziecięcym hobby jest pomaganie. Nie tylko rodzicom, ale i również wszystkim innym członkom watahy. Jeśli ktoś jest w potrzebie, a Morti jest w pobliżu i zostanie wezwany, to zapewne zrobi wszystko, żeby tylko pomóc... Czasem to obraca się przeciwko niemu. Jest czasem aż zbyt miły i sympatyczny. Nie umie i nie lubi krytykować, więc wszelaka skierowana w niego też nie kończy się najlepiej. Generalnie łatwo zdać się na jego dobre serce i oszukać, wykorzystać. Prawdopodobnie nie będzie w stanie się zemścić.
Mimo tego pozornie uległego charakteru ma jakiś trudny do określenia instynkt przywódczy. Lubi zbierać wokół siebie wianuszek innych szczeniaków i prowadzić je przez życie. Może nie dosłownie, ale chce od maleńkości oddać wszystkim innym choć kawałek jego dobrego serca, pokazać, że pomaganie innym jest dobre nie tylko dla innych, ale dla nas samych. Z całą pewnością można powiedzieć, że należy do tej grupy osób, która aż promieniuje swoim ciepłem.
Jednocześnie jest bardzo inteligentnym basiorkiem. Jeśli chce się z nim porozmawiać o dość dorosłych rzeczach lub omówić jakiś temat, to można liczyć na rozmowę na poziomie.

Cechy szczególne: Z jego wyglądu szczególnie odcinają się jasnozielone oczy, będące oczywiście spadkiem po mamie. Wyróżnia się też bardzo puszystym futrem i przede wszystkim bardzo gęstą grzywką. Jest bardzo przystojny nawet jak na swój wiek (działanie Eliksiru Piękna).

Żywioł przewodni: Nie zna

Żywioły: Nie zna

Talenty: Całkiem nieźle śpiewa.

Słabe punkty: Dość łatwo go urazić i zasmucić... Ponadto (zupełnie jak jego mama) nienawidzi, gdy ktoś uczepia się jego ogona. Tyczy się to dosłownego uwieszania, jak i zwykłego nadepnięcia. Dość o niego dba.

Potrafi czytać: Nie (0/2)

Potrafi pisać: Nie (0/2)

Potrafi liczyć: Nie (0/3)

Umiejętności:

Szybkość: 123 pkt.

Wytrzymałość: 122 pkt.

Siła: 116 pkt.

Zwinność: 127 pkt.

Skoki: 126 pkt.

Inteligencja: 123 pkt.

Moc: 83,75 pkt.

Rodzina: Ma pełną rodzinę: mamę Yuki, tatę Joela oraz braci - Exana oraz Theodore'a.

Głos Mortimera

Majątek:

• Punkty: 0
• SG: 50
• ZK: 0
• Belloss: 0
• Magiczne przedmioty: Brak
• Rzadkie przedmioty: Brak
• Wyjątkowe rośliny: Brak
• Rzeczy znalezione w op.: Brak

Punkty pożywienia: 50

Zdrowie: 100%

Historia po dołączeniu: Póki co brak.

Właściciel: Avrille/marudliwa@gmail.com

Asgrim

(Rysunek autorstwa Cess, członkini watahy)

Wygląd: Asgrim jest wilkiem, którego wzrost ciężko określić, bowiem znajduje się on jakoś na przełomie wilków uznawanych za wysokie z tymi średnimi. Jego sylwetka jest zaskakująco szczupła, jednak nie na tyle by uznać go za wygłodzonego. Basior ma krótkie, miłe w dotyku, cynamonowe futro, które wydłuża się przy uszach i tworzy grzywkę opadającą często na jego lewe oko. Od dolnej części pyska po całą pierś sierść Asa przybiera orzechową barwę. Podobnego koloru są środki jego uszu oraz małe łatki pod szaroniebieskimi oczami. Nos samca jest natomiast grafitowy. Basior zawsze chodzi wyprostowany, przygląda się przy tym wszystkiemu z zaciekawieniem i lekkim uśmiechem na pysku. Oczy Asa przez większość czasu błyszczą radośnie.

Imię: Asgrim

Ksywki: As

Tytuł: Znawca okolicy, Tęskny Innego Świata (12)

Wiek: 9 lat
Rasa: magiczny wilk

Płeć: basior

Status: partnerka Torance

Stanowisko: nauczyciel tworzenia eliksirów

Charakter: Po pierwsze i najważniejsze Asgrim bardzo rzadko przedstawia się pełnym imieniem, woli zdrobniałe „As”. Ogólnie nie przepada za uroczystymi i poważnymi rzeczami i stara się, o ile to możliwe, ich unikać. Jednak kiedy już naprawdę musi, to potrafi się zachować. Basior szybko zyskał sobie plakietkę głupka, którego wszędzie pełno, co jest nawet zgodne z prawdą. Asgrim lubi w wolnych chwilach szwendać się po terenach watahy, a gdy jest coś organizowane, to nie ma bata, żeby chociaż nie pomógł. Można uznać, że zawsze roznosi go energia. Samiec jest raczej spostrzegawczy i inteligentny, o czym łatwo zapomnieć przez jego ciągłe wygłupy. W towarzystwie, a nawet przed samym sobą, wilk przypisuje sobie wiele umiejętności i pozytywnych cech, co czasem irytuje innych. Jednak w głębi duszy basior ma niską samoocenę, którą po prostu ukrywa pod maską wychwalania samego siebie. Ciągle szuka jakiś pozytywów, nawet w najgorszej sytuacji. Zwykle pomocny, wesoły i przyjacielski, jednak gdy wytrąci się go z równowagi, może być wredny, chamski i/lub agresywny. Poza tym jest bardzo dumny. Asgrim zawsze doceni wygląd wader. Można go uznać za takiego trochę podrywacza, jednak nigdy nie pozwoliłby sobie na bezczelne i chamskie odzywki lub związek bez zobowiązań. Twierdzi, że kobiety należy szanować i tego się trzyma. A jeśli chodzi o miłość, to szuka takiej na całej życie.

Nie tak dawno Asgrim stracił pamięć i wiele umiejętności, co go mocno dobija, jednak stara się tego po sobie nie pokazywać. „Może nie warto tego pamiętać? Ważne jest to, co jest teraz” - mówi jednocześnie starając sobie przypomnieć jak najwięcej się da.

Cechy szczególne: As gdy z kimś rozmawia zawsze patrzy się tej osobie prosto w oczy. Jego własne zawsze błyszczą się radośnie, a na pysku widnieje przynajmniej lekki uśmiech. Gdy chodzi, jest wyprostowany i rozgląda się z zaciekawieniem dookoła. Poza tym, basior jest takim typem, który wydaje się być wszędzie. Kiedy mu się nudzi uderza łapami o ziemię wystukując w ten sposób jakieś melodie.

Jeśli chodzi o wygląd, to w oczy rzuca się jego szczupła, lecz zdrowa sylwetka oraz cynamonowe futro z orzechowymi łatkami pod oczami i pasem od pyska po całą pierś.
Żywioł przewodni: Uznajmy, że jego żywioł podpisuje się pod iluzję.

Żywioły: Umysł

Talenty: Basior na wskutek wymazania pamięci stracił wiele umiejętności, które teraz powoli odzyskuje. Jak na razie potrafi jedynie dobrze czytać w myślach, bronić swój własny umysł przed odczytaniem myśli i nawiązywać łącze między umysłami, które jest bardzo wygodne jeśli chodzi o rozmowy na odległość. Poza tym uczy się na nowo wkradać do czyjeś pamięci długotrwałej, w tym wspomnień. Niegdyś potrafił ją modyfikować, ale aktualnie przed nim dużo pracy, by znowu mu się to udawało.

Z innych zdolności, to zna się nawet na roślinach i ziołach, ma dobry refleks i poczucie rytmu. Przechodzi przemianę w człowieka.

Słabe punkty: Ma niską samoocenę i chociaż po nim tego nie widać, to słowa krytyki mocno go ranią. Nie lubi być ignorowany. Asgrim jest bardzo dumnym wilkiem, czasem zdarzy mu się obrażać o totalne bzdury. Boi się śmierci i że nigdy nie odzyska pamięci. Nie potrafi pocieszać. Pomimo tego, że kiedyś był bardzo uzdolniony magicznie, teraz uczy się wszystkich magicznych zdolności od nowa, więc nie przoduje w tej dziedzinie. Nie umie się skradać i ogólnie jest słabym łowcą. Czasem trochę naiwny. Stwierdzono również u niego bezpłodność, na której temat jest przewrażliwiony.
Potrafi czytać: tak
Potrafi pisać: nie (0/2)
Potrafi liczyć: tak

Umiejętności:

Szybkość: 132

Wytrzymałość: 137

Siła: 126

Zwinność (giętkość): 122

Skoki: 123

Inteligencja: 122

Moc: 48,50

Rodzina: Asgrim, to jedynak, którego matka umarła przy porodzie. W sumie wiadomo jedynie, że ma ojca o imieniu Nevra.

Głos Asgrima

Majątek:

• Punkty: 844
• SG: 115
• ZK: 14
• Belloss: 0
• Magiczne przedmioty: 2x Talizman Pióropusza, Eliksir Szczęścia, Kryształki Niewidzialności, Medalion Wizji, Medalion Siły (nosi), Medalion Nieśmiertelności
• Rzadkie przedmioty: miecz świetlny (zabytek z czasów wojny z WCN), Amulet Przyjaźni (nosi), Kolczyki Żywiołu, Medalion Upływającego Czasu (nie nosi)
• Wyjątkowe rośliny: 15 róż Hery, 20 truskawek, 20 liści mięty, 30 owoców czarnego bzu, 10 niebieskich świetlików, 60 kwiatów rumianku, 5 desek drewna klisty, 30 kulek niebieskiego agrestu
• Rzeczy znalezione w op.: Odblokowany event: miesięczna wycieczka do Nevramlanu. Pluszowy miś wielkości dorosłego wilka. Ma długie, mięciutkie futerko o kolorze świeżego brązu. Uśmiecha się i ma błyszczące, przeurocze ślepia. Na szyi ktoś zawiązał mu jasnozieloną kokardę w białe groszki.

Punkty pożywienia: 237
Zdrowie: 100%
Historia przed dołączeniem: Asgrim urodził się w szczególnej watasze. Wyznawali oni Eydis, boginię, która szczególnie umiłowała sobie uczonych, góry i wszelkie fioletowe kwiaty. Boginię, która obiecała zrobić bogów z wilków, których moc będzie ogromna. Zakon – jak mówiono o tej watasze – robił wszystko, by to właśnie wilki z ich watahy były najsilniejsze, najlepsze. Wilki do niego należące miały zamiar stworzyć rasę idealną, rasę wilków o dużej odporności na choroby i umiejętnościach, zarówno tych fizycznych jak i magicznych, związanych z umysłem. „Gdy wiesz o kimś dosłownie wszystko, a nawet więcej niż on sam, masz nad nim władzę” - mówił Wielki Mistrz, a przy okazji ojciec Asa, o czym szczeniak nie miał pojęcia – podział na rodziny tam nie istniał, wszystkie dzieci były wychowywane wspólnie. Jednak od Asa zawsze oczekiwano trochę więcej ze względu na to, kto był jego ojcem. Na szczęście okazało się, że samiec jest zdolny i będzie mógł w przyszłości przyczynić się do stworzenia rasy idealnej dzieląc własne geny. Mały Asgrim zaprzyjaźnił się z Tori, małą waderą, którą – gdy tylko okazało się, że nie jest szczególnie uzdolniona – pozbawiono pamięci i wyrzucono. Przez długi czas nie mieli kontaktu, aż w końcu basiorowi udało się stworzyć łącze umysłów ze swoją starą przyjaciółką. As dorastał ucząc się najlepiej jak mógł i w końcu gdy dorósł i mógł zacząć starać się o potomstwo, kolejne, jeszcze bardziej uzdolnione magicznie pokolenie wilków, okazało się, że jest bezpłodny. Jego ojciec wpadł w szał. Jego syn, jeden z najbardziej uzdolnionych wilków w Zakonie, miał nigdy nie przekazać własnych genów? Było to dla niego niedopuszczalne. Pod wpływem emocji wymazał pamięć basiora i wygnał z watahy. Jednak mentorka Asa, która wiedziała o kontakcie basiora z jego dawną przyjaciółką, kazała mu odnaleźć Tori i wskazała w stronę, w którą ma się on udać. As nie wiedząc co innego mógłby zrobić, ruszył na poszukiwania osoby, o której istnieniu zapomniał – zresztą jak o wszystkim. W końcu trafił na tereny tej watahy. Śpiącego basiora odnalazł Magnus, który zaprowadził Asa do Alf, Suzanny i Hitama. No i jakoś tak wyszło, że tutaj został.

Historia po dołączeniu: „Jestem tu nowy, więc nic ciekawego mnie jeszcze nie spotkało. Jednak liczę na to, że niedługo się to zmieni” ~ As

Właściciel: ulicznyksiadztomek@gmail.com/Tina017

Po przemianie: Asgrim jako człowiek ma około 1,8 m wzrostu. Jego sylwetka jest szczupła z zarysami mięśni. Podobnie jak w wersji wilczej, ma włosy przypominające kolorem cynamon oraz szaroniebieskie oczy. Skóra chłopaka jest raczej z natury jasna. As jest posiadaczem twarzy o mocno zarysowanej szczęce. Jego nos jest prosty i nie rzucający się w oczy, a usta wydatne. Pod lewym okiem, przy kąciku, ma on niewielki pieprzyk. Zwykle ma na sobie niebieskie jeansy i kolorowe koszulki z zabawnymi napisami. W Mieście przedstawia się jako Aleksy Wrzosowski.

Wygląd: Redian ma długie i puszyste futerko w odcieniach szarości wymieszanej z brązem. Nic specjalnego – jest to zwykła, bura sierść w prążki, jaką można dostrzec u wielu kotów. Od spodu pyszczka po brzuch kociaka widnieje lekko kremowy pas. W tym samym kolorze są cieniutkie linie otaczające duże oczy oraz krótkie skarpetki na drobnych łapkach. Zwykle wyciągnięty ku górze ogon jest nieznacznie ciemniejszy od reszty futerka - mniej-więcej w barwie prążków zwierzątka. Kotek ma zielonożółte oczy z dużą domieszką szarego, który zabiera im intensywność. Pomimo tego jego oczy delikatnie święcą się, co jest typową cechą jego gatunku.

Imię: Redian
Płeć: samiec
Rasa: kot
Gatunek: magiczny kot
Partner: brak
Wiek: 4 lata
Agresywność dla: 0/10 watahy, 3/10 obcych, 9/10 wrogów
Charakter: Redian to wesoły i wygadany kociak. Nie boi się wilków czy innych towarzyszy. Zawsze chętnie się do nich przypałęta, zagada i zacznie namawiać do wspólnej zabawy. Kocurek bardzo nie lubi samotności. Jest swego rodzaju atencjuszem, do czego nigdy by się nie przyznał. Nie lubi wspominać o swojej rodzinie, woli oddawać się temu, co jest teraz. Redian jest bardzo ciekawy świata, można by rzec, że aż za bardzo. Chce wiedzieć wszystko najlepiej już, teraz, natychmiast. Może się czasem wydawać wręcz arogancki. Bardzo przyjacielski i jednocześnie waleczny.
Umiejętności: Ze względu na młody wiek, Redian tak naprawdę dopiero się uczy swoich magicznych umiejętności. Jednak ze względu na to, że jest kotem, to bardzo dobrze sobie radzi w ciemnościach oraz jest całkiem zwinny. Redian potrafi wywołać niewielkie rozbłyski świetlne, utrzymujące się do trzydziestu sekund oraz „puszczać zajączki” poprzez manipulowanie światłem.
Sposób spędzania wolnego czasu: Szwendanie się za Edel, dokuczanie Crane'owi, bieganie, zaczepianie innych, zabawa dosłownie wszystkim i – jak przystało na kota – spanie.
Rodzina: „Pewnie już nie żyją, a jeśli już, to zostali na starych terenach... Nie ma co wspominać.” ~ Redian
Potomstwo: brak
Towarzysz wilka: Edel
Na Howrse/E-mail: Tina017

Magnus Arvid Eriksen

Wygląd: Magnus jest basiorem o niezbyt pokaźnym wzroście i przeciętnej posturze. Matowe, przypominające w dotyku papier ścierny futro jest w większości grafitowe. Na brzuchu i piersi można dojrzeć antracytowe przejścia, w kilku miejscach wpadające w zamgloną biel. Od ciemnego ubarwienia wyraźnie odcina się krótki, popielaty pysk, głowa i uszy, pomiędzy którymi widnieje szara grzywka z granatowymi końcówkami. Czujne spojrzenie stalowoszarych oczu zdaje się przenikać na wylot. Długi ogon jest pokryty rzadką, grafitową sierścią. Smukłe łapy o ciemnoszarych opuszkach, charakteryzujące się odcieniem kobaltu (mowa o przednich kończynach) zwieńczone są jasnymi pazurami. Na szyi nosi długi, jasnobrązowy szal, z którym praktycznie się nie rozstaje.

Imię: Jego pełne imię brzmi Magnus Arvid Eriksen

Ksywki: Nie przepada za wymyślnymi pseudonimami, które uważa za niepoważne. Przedstawia się po prostu jako Magnus.

Tytuł: Wzorowy uczeń, Tęskny Innego Świata (4)

Wiek: Wygląda na wilcze 10 lat, jednak w rzeczywistości przeżył 36 lat jako człowiek.
Rasa: wilkołak

Płeć: Basior

Status: Jego życie uczuciowe stoi pod znakiem zapytania. Rzadko kiedy o tym wspomina. Z zewnątrz nie wygląda na zainteresowanego, ale tak naprawdę nie wiadomo, co myśli na ten temat.

Stanowisko: Goniący, strażnik terenów

Kariera: Odzyskanie swojej dawnej posady uznał za zbyt ryzykowne, więc podjął się pracy w supermarkecie na stanowisku magazyniera.

Charakter: Magnus uchodzi za wilka zamkniętego w sobie i niechętnego do nawiązywania nowych znajomości. Rozmowy z innymi – zwłaszcza z waderami – przychodzą mu ciężko, a jeśli nie ma solidnego powodu, nigdy sam ich nie zaczyna. Zazwyczaj niekonfliktowy, ale jeśli zostanie sprowokowany czy choćby po prostu zirytowany (o co nie trudno) można się po nim spodziewać nagłego wybuchu agresji. Jest wyjątkowo marudny, co okazuje na każdym kroku, uprzykrzając innym życie. Ceni sobie ciszę i prywatność. Własne emocje w większości okazuje zdawkowo, z pewnymi wyjątkami. Jest typem realisty i introwertyka. Z natury nie jest zbyt odważny, niektórzy śmiało nazywają go tchórzem. Zazwyczaj unika zagrożenia, a w przypadku jego wystąpienia najczęściej instynktownie ratuje się ucieczką.

Jest szczery, czasem nawet do bólu. Zazwyczaj mówi krótko i zwięźle, bez zbędnego przedłużania. Nigdy nie owija w bawełnę i bez ogródek czy, jak to sam nazywa, "cackania się" informuje innych nawet o największych tragediach, przez co niektórzy biorą go za osobę bez serca. Pomimo swoich wad, jest niezwykłym przyjacielem. Wśród osób bliskich jego sercu staje się bardziej otwarty i rozmowny, ale częściej zdarza mu się narzekać. Lojalny, zawsze stawia dobro innych ponad swoje. Potrafi dochować tajemnicy, dodatkowo odznacza się bardzo silną wolą. Nie potrafi zbyt dobrze kłamać, więc pod presją po prostu milknie i ignoruje rozmówcę, co dla odmiany wychodzi mu doskonale, przy czym może poszczycić się wręcz legendarnym opanowaniem i cierpliwością. Charakteryzuje się nieprzeciętną bystrością – nie sposób go oszukać. Kurtuazyjny i elokwentny względem osób wyżej postawionych. Wobec szczeniąt i młodzieży łagodny, ale stanowczy. Wyjątek stanowią jednostki dojrzalsze od reszty.

Zapobiegliwy, spostrzegawczy i obowiązkowy. Pracoholik. Niechętnie odrywa się od pracy i tylko podczas jej wykonywania czuje się spełniony. Jeśli komuś uda się zmusić go do odpoczynku, jest strasznie spięty i bez przerwy szuka jakiegoś zajęcia, mającego choć minimalne znaczenie lub, jak na ironię, drzemie. Magnus może poszczycić się też świetnym wyczuciem. Doskonale wie, kiedy kończą się żarty i trzeba poważnie podejść do sprawy. Nie cierpi osób kokieteryjnych i zbytnio nachalnych. Ma fatalne poczucie humoru. Często zwyczajnie nie rozumie żartów, a jego własne nigdy nie podpadały pod kategorię śmiesznych.

Cechy szczególne: Podczas rozmowy z innymi często nie nawiązuje kontaktu wzrokowego – czyni to zazwyczaj pod wpływem emocji lub przymusu, na przykład rozmowy z ważną osobistością. Większość swojego życia spędził jako człowiek. Był wtedy lekarzem, dzięki czemu wie na temat medycyny o wiele więcej od innych wilków.

Pod wpływem silnych emocji w jego oczach pojawiają się srebrzyste przebłyski.

Jest niższy od znacznej części wilków, czasami także wader. Jak na basiora jest bardzo chudy - waży zaledwie 57 kilogramów. Wygląda na wiecznie niezadowolonego lub przygnębionego, co skutkuje częstymi pytaniami o samopoczucie. Uśmiech jest u niego tak rzadki, że stanowi wręcz okazję do wywieszenia flag. Jego ogon zazwyczaj ciągnie się po ziemi, co z niewiadomych przyczyn jak najbardziej mu odpowiada. Często zdarzają mu się widowiskowe wywrotki, spowodowane nieprzyzwyczajeniem do wilczej formy. Potrafi potknąć się o własne łapy nawet po kilka razy dziennie.

Często nieświadomie wytwarza wokół siebie próżnię. Otoczka ma zazwyczaj od piętnastu do trzydziestu centymetrów. Dodatkowo Magnus może wstrzymać oddech na prawie dwadzieścia minut, a wiedzą tą nie dzieli się z nikim. Wie, że kiedyś może mu się to opłacić. Jest to związane z jego mocą.

Żywioł przewodni: Kosmos

Żywioły: Kosmos

Talenty: Potrafi wytworzyć próżnię w odległości do ośmiu metrów od siebie, nie na więcej niż dziesięć sekund. Nie kontroluje tej umiejętności, przez co nieświadomie wytwarza wokół siebie aurę pustej przestrzeni. Przy większym skupieniu potrafi ją zamknąć, tym samym odcinając się od wszelkich dźwięków, najwyżej na kilka minut. Jest wstanie manipulować promieniowaniem kosmicznym i wykorzystywać je jako broń, tarczę, a nawet specyficzny sposób leczenia. Moc znajduje się w początkowej fazie rozwoju, przez co jest bardzo ograniczona.

Dodatkowo Magnus ma miły dla ucha, wysoki głos, czasem zdarza mu się majsterkować. Biegle mówi po norwesku, zna również angielski i polski. Zna się na medycynie, w przeszłości był hematologiem z dodatkowym doświadczeniem w dziedzinie chirurgii. Interesuje się psychologią. 

Może pochwalić się mocnym, prawym sierpowym.

Słabe punkty: Cierpi na amnezję wsteczną, eisoptrofobię (paniczny lęk przed lustrami) i migrenę. Nie umie pływać. Fizycznie nie jest zbyt silny, co dość często daje mu się we znaki. W ogóle nie potrafi walczyć, a jego samoobrona sprowadza się jedynie do ucieczki, co czyni go bardzo łatwym celem. Jako człowiek nabawił się znacznej wady wzroku, która w wilczej formie zanika, jednak nigdy nie będzie miał tak ostrego wzroku jak inne wilki. Nie potrafi kłamać. Nie jest w stanie kontrolować rozwijających się w zastraszający tempie magicznych umiejętności.

Jeśli niebo zakrywają chmury, z niewiadomych przyczyn traci swoje zdolności.

Potrafi czytać: tak

Potrafi pisać: tak

Potrafi liczyć: tak

Umiejętności:

Szybkość: 100

Wytrzymałość: 96

Siła: 96

Zwinność (giętkość): 92

Skoki: 92

Inteligencja: 138

Moc: 51,75

Rodzina: Ojciec Linus, matka Annika. Nie wie gdzie obecnie się znajdują.

Głos Magnusa 

Majątek:

• Punkty - 212
• SG - 41
• ZK - 3
• Bellos - 0
• Magiczne przedmioty - brak
• Rzadkie przedmioty - brak
• Wyjątkowe rośliny - brak
• Rzeczy znalezione w op. - Jasnobrązowy, wełniany szal z dodatkiem kaszmiru, z którym praktycznie się nie rozstaje

Punkty pożywienia: 245

Zdrowie: 100%

Historia przed dołączeniem: Magnus urodził się jako człowiek i przez większość swojego życia mieszkał w Norwegii. W wieku dwudziestu trzech lat przeprowadził się do Miasta, by móc ukończyć studia i spędził tam prawie siedem lat swojego życia, pracując jako hematolog. Tylko tyle się dowiedział, gdy pewnego dnia deszczowego dnia obudził się w szpitalu, nie pamiętając kompletnie nic. Zdiagnozowano u niego amnezję wsteczną, spowodowaną przez pocisk rewolweru, rykoszetem trafiający w jego skroń. Magnus nie pamiętał, kto i w jakich okolicznościach go postrzelił, a nikt nie chciał zdradzić mu tej informacji. Traf chciał, że dwa miesiące później nastąpiła jego pierwsza przemiana, do której mimo usilnych starań jego rodziców, musiało w końcu dojść. Annika i Linus – będący wtedy już na miejscu – nie mieli innego wyjścia i powiedzieli synowi o swoim wilkołactwie. Doprowadziło to do osłabienia ich relacji. Pomogli mu wydostać się z szpitala i uciec do Lasu. Tego samego dnia Linus zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach.

Minął miesiąc, a Magnus w dalszym ciągu nie był w stanie się przemienić. Stracił wszelką nadzieję i, za namową Anniki, podjął jedną z najtrudniejszych decyzji w swoim życiu – postanowił żyć jako wilk. Tymczasem jego matka praktycznie rozpłynęła się w powietrzu. Przez przypadek trafił wtedy na Lind, która zaprowadziła go do Alf. Jedyne, co udało mu się dotychczas przypomnieć, to kobieta, której twarz nawiedza go w snach. Z jakiegoś powodu, mimo swojej przeciętności, wydaje mu się piękna... I przerażająca.

Historia po dołączeniu: Nic ciekawego jeszcze go tu nie spotkało

Właściciel: Errika

Po przemianie: Niski mężczyzna o mysich, gęstych włosach i zimnych, stalowych oczach. Charakteryzują go miękkie rysy, twarz w kształcie owalu, niskie czoło, jasna cera i chuda sylwetka. Ma 166 centymetrów wzrostu. Zazwyczaj nosi szaro-niebieską, flanelową koszulę, szare spodnie i ciemne, zamszowe buty oraz nieodłączny, jasnobrązowy szalik. Od czasu do czasu można go zobaczyć w zwykłej, szarej bluzie lub beżowym płaszczu. Nie rozstaje się ze starymi, czarnymi okularami, bez których praktycznie nic nie widzi.

Wygląd: Falkhest to dwukrotnie większy od wilka hipogryf o ciemnopomarańczowych, niemal mandarynkowych oczach. "Ptasia" część odznacza się lśniącym, jasnoszarym upierzeniem po zewnętrznej stronie skrzydeł, na karku i czubku głowy, za którą widoczne są długie, pokryte srebrzystym puchem uszy. Kształtem można je przyrównać do dwóch trójkątów rozwartych z kątami ostrymi u nasady i przy końcówce, zwieńczonej kilkoma drobnymi piórkami. Wewnętrzną stronę skrzydeł, gardło i szeroką, wklęsłą pierś pokrywa białe pierze obsypane smolistymi cętkami. Ramię i bark porasta gruba warstwa długich, gładkich piór, sięgających trochę za łokieć. Swoją budową przypominają zbitą w strąki, szarą sierść. Zarówno dziób, jak i przednie kończyny są koloru ciemnoszarego.

Skrzydła Falkhesta są długie, ostro zakończone, zwieńczone lotkami wielkości przedramienia ich właściciela. Na końcówkach podpalane, z widocznymi skupiskami nieco ciemniejszych plamek. 

Warto zwrócić uwagę na jasne, wydłużone pióra tuż przy ciele, przypominające nieco sterówki. Z uwagi na koński ogon, bezużyteczny w powietrzu, ale wytrwale dążący na drodze ewolucji do ułatwienia lotu, szczególny element upierzenia znacząco zwiększa sterowność. Ten obszar skrzydeł porusza się niemal niezależnie od reszty.

"Końska" część hipogryfa przywodzi na myśl bardziej konia pociągowego niż gorącokrwistego. Potężne nogi zakończone są szerokimi kopytami, okrytymi gęstymi szczotkami pęcinowymi. Zad masywny, ścięty, kłoda szeroka i doskonale umięśniona. Ogon nadzwyczajnie długi, zbudowany w sposób nietypowy dla koni, o srebrzystym połysku. Maść siwa jabłkowita z przejaśnieniami głównie w okolicy zada i pęcin, w postaci jasnych plam o poszarpanych brzegach. Ogólnie sierść ma dość ciemne zabarwienie jak na ten typ umaszczenia.

Imię: Falkhest, czasem nazywany Sokołem, ewentualnie żartobliwie Hipergripexem.

Płeć: Samiec

Rasa: hipogryf

Gatunek: Nic konkretnego, ale warto wspomnieć, że zdecydowanie ma więcej z sokoła niż z orła.

Partnerka: -

Wiek: Około ośmiu lat.

Agresywność: dla watahy: 3/10, dla obcych: 9/10, dla wrogów: 8/10

Charakter: Mimo że Falkhest nie cechuje się za dużym potencjałem intelektualnym, nawet jak na standardy swojej rasy, jest wspaniałym przyjacielem. Trudno o drugą aż tak oddaną istotę, a przynajmniej takie sprawia wrażenie przez większość czasu. Zazwyczaj stara się pokazywać z jak najlepszej strony, ale czasami ukazuje się jego wybuchowa natura, często w najmniej spodziewanych momentach. Łatwo ostudzić jego zapał, choćby krótką, stanowczą naganą, ale młodzieńcza porywczość zawsze gdzieś zostaje. Nieraz jest przy tym strasznie obrażalski.

Do nowopoznanych wilków podchodzi z ogromną nieufnością. Biada temu, kto zastanie go samotnie, z dala od znanych mu osób. Kierująca się dzikimi instynktami bestia jaka się wtedy ukazuje w niczym nie przypomina widywanego na co dzień spokojnego, chętnego do pomocy stworzenia. Inaczej ma się sprawa, gdy wrogi wilk wykaże się agresją w obecności kogoś z watahy albo ma miejsce zaplanowany atak. W takiej sytuacji Falkhest zadziała z nieco większą dozą pomyślunku, ale ponownie zrzuci maskę łagodnego towarzysza i ukaże oblicze istnej maszyny do zabijania.

Umiejętności: Falkhest jest stworzeniem wyjątkowo silnym i szybkim, ale niezbyt wytrzymałym. Sprawniej biega niż lata, ale to w powietrzu jest w stanie wytrwać znacznie dłużej. Jest też świetnym wojownikiem i towarzyszem broni – ostre jak brzytwa szpony i potężne tylne nogi, których kopnięcie w głowę może skutecznie pozbawić przytomności, budzą pewne wątpliwości u niektórych agresorów.

Warto wspomnieć, że nie potrafi mówić, ale rozumie na dość zaskakującym poziomie trzy zupełnie różne języki. Nie wiadomo gdzie się ich „nauczył", a z oczywistych powodów nie może o tym opowiedzieć. Doskonale odczytuje intencje i emocje w tonie rozmówcy, więc nawet wilk posługujący się zupełnie obcym mu dialektem ma szanse na zrozumienie. Ale wysłuchanie już niekoniecznie.

Korzystając ze skrzydeł całkiem nieźle pływa, wykorzystując taktykę prawdopodobnie podpatrzoną od rybołowów jest też w stanie upolować kilka ryb (pod warunkiem, że są na tyle duże, by był w stanie je pochwycić). W innych dziedzinach łowiectwa nie jest już takim orłem. Może poszczycić się świetnym zmysłem orientacji.

Sposób spędzania wolnego czasu: Niemal obsesyjnie kontroluje tereny obecnie zajmowane przez watahę, nieraz wypuszczając się na naprawdę duże odległości. Zawsze wraca w okolice pobytu swojego właściciela kilka godzin przed zachodem słońca i najczęściej ponownie wybywa jeszcze przed świtem, wcześniej przespawszy się w jakimś zacisznym miejscu. Czasami można go spotkać jak łowi ryby albo tropi płową zwierzynę, ewentualnie wdaje się w bójki z miejscowymi magicznymi stworzeniami. Czasami wraca z nich poraniony.

Rodzina: nieznana

Potomstwo: nieznane bądź brak

Towarzysz wilka: Magnus

Na Howrse/E-mail: Errika/aricana@wp.pl